اونم مثل همه شکست میخوره ، میبازه ، مشورت میکنه و .....
و اما جذابیت بتمن تو این فیلم بخاطر اینه که دیگه اون مثل قدیم تو یه قصر زندگی نمیکنه یا مثل خفاش نمیخابه و به کمک دیگران هم احتیاج داره البته آدم اهلش نه اون مثل بتمنهایی که در ابتدای فیلم هستن و میخان بهش کمک کنن که در جواب اونا بهشون میگه من به کمک شما احتیاج ندارم و در جواب یکی دیگه که میپرسه : مگه ما چی از تو کم داریم میگه : من محافظ راگبی نمیبندم ؟
همین چیزا اونو جذاب کرده و دیگه از اون بتمنهای فانتزی خبری نیست و کاملا این فیلم به فضای واقعی اومده که اینم مد نظره بیننده ها بود که کریستوفر نولان کشفش کرد .
اما در مورد جذابترین نقش این فیلم یعنی جوکر : در حالی که تمام شخصیتهای دنیای نولان آدمای خاکستری و نسبی هستن ( نه سیاهن نه سفید ) جوکر یه موجود مطلق که حکم نیروی طبیعت و جبر رو داره .
در مورد گزشته ی اون حرفی زده نمیشه و سازنده ها نمیخان به نوعی یه " جوکر آغاز میکند " جدید بسازن چرا ؟ چون این اتفاق ممکنه به جلب ترحم مخاطب ها به اون منجر بشه .
در یکی از دیالوگای فیلم بین بروس و آلفرد بروی از واکنش شدید خلافکارا گلایه داره . که آلفرد تو جوابش میگه این شما بودی که اونا رو با پتک له کردی و اونا از روی ناچاری به سراغ مردی رفتن که درست نمیشناختنش . مرحوم هیس لجر نقش جوکر رو داره در حالی که بازیگرانی مثل رابین ویلیامز و جک نیکولسون از کاندیداهای این نقش بودن . اما سرانجام هیس لجر جای این نقش انتخاب شد و به معنای کلمه جونشو پای این نقش گذاشت .
اون برای ایفای نقش جوکر خودشو تو یه اتاق به مدت یه ماه حبس کرد و شرایطشو در حضور در اتاق انفرای تیمارستان رو بخودش اعمال کرد تا به این نقش برسه .
تو این مدت لجر نحوه حرف زدن ، راه رفتن و نگاه کردن خاصی رو برای خودش در نظر گرفت و با تمرین بسیار به صدا و گویشی رسید که نه تنها هیچ شباحتی به جوکر نیکلسون نداشت بلکه بلکه چندین برابر روانی و خطرناکتر بود .
اون کتابایی نظیر Killing Joke و برخی کتابای کمیک دیگرو خوند (البته کمیکهای سیاه) و شخصیتی ساخت که جوکر نیکلسون در مقابلش یه عمی مهربونه . در اینجا دیگه از دلقک شوخ و با مزه خبری نیست موجودی که لجر خلق کرده یه روانپریش واقعیه و شوخیاش بیش از حد سیاه و مرگباره . البته کسی که فیلم پرتغال کوکی (A Clockwork Orang) رو سرمشقش بکنه همین میشه و باید یه همچین هیولایی خلق کنه .
بر خلاف نیکلسون و جوکرای دیگه این جوکر در حال همیشه تو حال لبخند زدن نیست و تو آزمایشگاشم به فکر ساخت محلول شیمیایی هم نیوفتاده (البته زخم کوچیکی که تو گوشه لبش هست ظاهری لبخندوار بهش داده) اون موجودی فوقالعاده باهوشه که از بتمن شخصیتشو الهام گرفته و با ظاهری سازی ، قصد خلق شخصیتی موهنی داره و با پیروی از ایده های تاتری بروس وین ، صورت خودشو بهطور عجیبی و نمادین ارایش میکنه وجود داشتن جوکر حاصل وجود بتمنه و جوابی به اون .
جدا از پوست سفید و موهای سبز ، دو عنصر سیاهی دور چشم و منهنی سرخ رنگ روی لبها به عنوان لبخند نماد اونو یاراشه /.
لبخند روی صورتش تظادی با شخصیتش داره که بسیار بیرحم و خشنه .
شخصیت بچه گونش تو سکانس بیمارستان وقتی که با فشار دادن کنترل دستش بمبا منفجر نمیشه مثه بچه ها شروع به واکنش میکنه که دقیقا یه بچه که نمیدونه چی شده و شروع به ضربه زدن به کنترل میکنه و با حالتی که شونه هاشو تکون میده انگار نمیدونه چی شده و با انفجار بمب ناگهان میترسه !
این شخصیت وصف ناپذیره و بسیار دیوانه گونش اون رو به یه جوکر تمکام عیار کرده .
وقتی مثه بچه ها تو اتاق بازجویی به بتمن نگاه میکنه آدم دلش براش میسوزه .
این شخصیت فقط از هیس لجر بر میومد هرچند که الان خودش اون زیر خاکه .
